Man in de knoop

Ik ben fan van Frans Bromet.

Onlangs maakte hij weer zo’n prachtige docu: Man in de knoop. In deze indringende film praat Frans met 3 vrouwen over hun partner en over de zelfdoding van die man. Wat me trof was de steevaste rode draad: mannen praten niet over wat ze in essentie bezighoudt en zelfs met hun levenspartner communiceren ze daar nauwelijks of geheel niet over. Hoe triest en eenzaam is dat?!

In mijn werk als (burn-out-)coach kom ik het ook tegen en daardoor herken ik de thematiek van “Man in de knoop” zo goed: mannen vinden het communiceren vaak zo lastig en hebben dat nooit echt geleerd. Op hun werk is dat vaak moeilijk, maar zelfs thuis met hun partner is het delen van emoties en gedachten een no-go-area. Waardoor mannen nog wel eens in een negatieve spiraal terechtkomen en ook in de relatie thuis vereenzamen. Er gaat van alles in een man om, maar deze kan dat vaak niet uiten, durft dat niet, piekert daarover, draait in cirkeltjes, maalt en komt er niet uit. Het kan zo van kwaad tot erger gaan.

Mensen met burn-out hebben vrijwel altijd patronen ontwikkeld die hen zijn gaan hinderen. En ook vrijwel altijd zijn die patronen zowel op het werk als thuis en elders zichtbaar. Behalve voor henzelf. Die patronen gaan steeds meer knellen. De last die erdoor ontstaat neemt toe. En op een gegeven moment is de draagkracht op. En valt iemand om. En heeft men geen idee waardoor.

Daarom is een begeleider nodig. Je ziet zelf niet wat er fout gaat, hebt je blinde vlek daarin. Met een deskundige, vakkundige begeleider krijg je snel zicht op je ondermijnende patronen en kan je er daardoor ook iets mee doen, dingen veranderen bij jezelf.

Je zult versteld staan hoe snel dit gaat. Bel me maar eens als je ook zo’n man bent. Je bent welkom!

Ben jij zo gebakken? Of gaandeweg een beetje uit model geraakt?

Toen ik van de middelbare school kwam, wist ik nog niet zo goed wat ik met mijn leven wilde. Ik ging maar wat studeren, door af te strepen wat ik niet kon of wat ik niet wilde. Uit de paar studies die overbleven, koos ik er uiteindelijk een en twee jaren later switchte ik naar wat anders. Met die studie heb ik vakinhoudelijk niet echt iets gedaan in mijn latere leven. Dàt ik gestudeerd had, heeft me wel geholpen: ik onderzoek graag hoe dingen werken, vooral bij mensen. Ik wil mensen snappen! Met als doel ze verder te brengen.

Het gaat langzaam, maar ik vorder. Met veel dingen ben ik een laatbloeier. Dat heeft me overigens lang dwarsgezeten. Want ik vond dat ik al snel moest bloeien, meteen maar alles moest kunnen, meteen maar succes moest hebben met alles wat ik kon en alle talenten die ik had. Ik snapte maar niet, waarom ik daarin niet uitbundig slaagde en die ergernis over dat niet-begrijpen veroorzaakte weer dat ik niet toe kon komen aan het leven van mijn leven zoals dat van nature bij me past. In essentie wilde ik mijn leven leiden zoals ik dat rationeel en vanuit mijn systeem van herkomst had ontworpen, met alle input die ik vanuit mezelf en vooral vanuit mijn opvoeding en omgeving had meegekregen. Een zwaar beïnvloed levensontwerp, dus.

Wie kent dat niet ook, dat je in je leven dàt doet waarvan je denkt dat dat van je wordt verwacht? Een kind dat iets gaat studeren omdat ouders dat van hem verwachten, of een kind dat in het gezin grapjes gaat maken omdat haar dat aandacht (interpreteer: liefde) oplevert die ze anders niet krijgt. Of dat je na je werk toch maar ’s avonds thuis op die mail van je collega’s reageert, omdat je er anders wel eens minder mooi op kan komen te staan bij de baas? Of dat je die man trouwt omdat hij “zo’n goede partij voor je is en zo’n fantastische vader voor je kinderen zou zijn”, maar hij eigenlijk doodsaai is en je al weet dat met hem de seksbeleving na een halfjaar niet meer veel verder zal komen?

Soms is er een crisis voor nodig om in je leven, nadat je ver weg bent geraakt van hoe je ooit bent gebakken, weer terug te kunnen gaan naar je eigen kracht. Om afstand te nemen van wat je gaandeweg verkeerd bent gaan doen. Hoe fijn is het dan om te ontdekken dat je leven veel makkelijker en fijner wordt als je de dingen doet die echt bij je passen! Als je niet iets doet om de ander te plezieren, jezelf wegcijferend, maar omdat je er zelf zoveel ontzettende lol in hebt!

Mensen zijn op hun sterkst als ze in model zijn, in de vorm zoals ze gebakken zijn. Dan hebben ze natuurlijke kracht en is er F L O W . De dagelijkse portie stress, die bij het leven hoort, is dan geen zware belasting, maar in het geheel van energiegevende zaken prima te handlen. Omdat het past bij het leven.

Bel me als je verder wilt praten!

Je plek

Je plek kennen. Mooi is dat! Die plek is voor mij dit jaar vaak onderwerp van gesprek in mijn intervisiegroep. Met anderen die ook mensen begeleiden in hun werk of leven praten of appen we dan over hoe mooi het is om te weten wat je plek is en daar ook naar te leven. In mijn werk als burnout-coach heb ik het met mensen ook vaak over hun plek. Maar waarom is die plek zo belangrijk?

Soms gaan mensen al jong van hun plek af in hun gezin van herkomst. De aanleiding kan heel divers zijn: kinderen kunnen onbewust al heel jong tussen hun ouders bemiddelen, of ze trekken op enig moment de conclusie dat ze het in het leven alleen moeten doen, omdat een ouder niet (echt) beschikbaar is. Op die manier gaan kinderen af van de plek die bij ze past: die van kind van hun ouders, gevoed door die ouders en daar kracht en groei aan ontlenend.

Het vervelende van mensen die ooit als kind van hun plek af zijn gegaan is dat zij heel lang van die plek af kunnen blijven. En in hun verdere leven dan dingen doen die niet goed bij ze passen en niet hun taak zijn. Zo kan een kind dat bemiddelde tussen (bijv. scheidende) ouders ook in het verdere leven altijd maar blijven bemiddelen, niet als vrije keuze, maar vanuit een werkelijkheid van ooit. Daardoor is het bemiddelingsgedrag van nu meestal ook niet de beste optie. En wat niet zal verbazen: mensen die niet leven naar hun ware aard, komen onder druk te staan en kunnen zelfs ontsporen.

Ooit was ik een kleine jongen die opgroeide in een glazen huis. Er was aandacht voor “hoe het hoorde” en als ik het goed deed, kreeg ik aandacht. Zo leerde ik naar de verwachtingen van anderen te leven en heb dat mijn moeder verweten. Leren accepteren dat mijn moeder het beste heeft gedaan wat ze destijds kon en haar redenen voor haar keuzes bij haar te laten, dat was voor mij “een dingetje”, en nog wel. Nog steeds heb ik de neiging dingen goed te willen doen en te vergeten dat ik goed ben met alles wat ik heb. Ik hoef me niet beter voor te doen dan een ander. Als ik dat doe, sta ik niet meer op mijn plek.

Veel mensen met burn-out zijn ooit van hun plek af gegaan. En raakten verdwaald. Wie van zijn plek af is gegaan, doet dat vrijwel overal: in het werk, in de relatie, in de familie, in je privéleven. Iemand helpen die voedende plek van ooit weer terug te vinden is echter ook de beste manier om in het leven van vandaag weer je plek in te kunnen nemen. Dan speel je alleen maar thuiswedstrijden en is je oorspronkelijke kracht teruggekeerd.

De spijker op z’n kop raken!

De spijker op z’n kop raken. Dat is wat wij willen als we duidelijk maken wat ons bedrijf onderscheidt van anderen. 

 

Het wemelt van de burnout-coaches. Dus is het belangrijk bedrijfsartsen en casemanagers duidelijk te maken waarom ze nou juist voor ons moeten kiezen. Waarin zijn wij echt anders?

 

 

 

Gisteren hebben we dit nog eens samen aangescherpt. The Human Battery Company is eigenlijk een ontwerper. Een ontwerper die telkens weer maatwerk bouwt voor werknemers die burnout zijn geraakt. Wij hebben geen keurslijf van een standaardmethodiek of –aanpak, maar we stippelen elke keer een aparte marsroute uit die past bij de mens die we voor ons hebben. Daarbij hebben we alle gereedschappen beschikbaar, dus raken we spijkers op de kop, maar schroeven we ook vast wat los kwam te zitten en schuren we rafelranden piekfijn glad. Multidisciplinair en integraal, zo mag ons aanbod met recht worden genoemd!

 

We hebben onze aanpak gebouwd op ervaring met al meer dan 1.000 mensen die hun burnout overwonnen. Bewezen effectief dus. In gemiddeld 2½ maanden zijn onze cliënten weer 100% topfit aan het werk. En als het toch wat langer duurt: wij gaan door tot het klaar is en de cliënt tevreden. Zonder meerkosten.

 

Op die manier mensen verder brengen, dat is onze passie!

Het gas erop, maar ook eraf!

Deze week bij de hardloop-baantraining beleefde ik een mooie metafoor voor het werkzame leven. De kern van de training bestond uit 10 x 400 meters, dat is precies een ronde op de atletiekbaan, als je de binnenbochten loopt. Telkens moest er 1 ronde rustig (75% van maximaal) worden gelopen en daarna een ronde 100%, dus in hoog tempo.

In mijn leven ben ik al van vrij veel loopgroepen en verenigingen lid geweest en in vrijwel elke groep is er wel iemand – of 2 iemanden – die de snelle en de langzamere intervallen in vrijwel hetzelfde tempo loopt.  Meestal een veteraan, die al heel lang loopt, en die zich in die jaren een tempo heeft aangemeten dat kennelijk vertrouwd is en waarin hij wel lijkt “vastgeroest”. Ook nu weer liep ik deze loopvriend in de snelle intervallen op het eind voorbij en liep hij in de rustige tempo’s van me weg.

Je snapt al wat er dan gebeurt. Door in de rustig bedoelde rondjes te snel te lopen, geen gas terug te nemen, herstel je niet genoeg voor de sneller bedoelde rondjes en ontwikkel je dan te weinig vaart. Je leert je lijf eenzelfde tempo te lopen en op den duur kan je nauwelijks nog sneller gaan. Rust nemen in de rustige rondes – want dan mag dat! – is voor deze loopcollega een uitdaging.

In het normale leven kan je dit ook maar beter doen: rust nemen als het kan en af en toe bewust het gas eraf. Zodat je daarna weer 100% kan gaan!

Balanceren

De verwachting was een prachtige hervatting van de samenwerking tussen mijn baas en mij. Ik als Hoofd Communicatie, hij als CEO. We hadden enkele jaren samengewerkt, toen hij vertrok naar eenzelfde soort onderneming in een geheel ander deel van het land. Aanvankelijk volgde ik hem niet meteen; de tijd was nog niet rijp. Twee jaar later was die wel rijp, en ik verkaste met mijn gezin naar het andere landsdeel, me verheugend op het opnieuw vruchtbaar en inspirerend samenwerken met mijn  oude – en nieuwe – baas.

Op de dag van mijn verhuizing belde hij me op. Hij kondigde zijn vertrek aan en van onze geplande samenwerking zou niet meer zoveel komen. Dus hij vertrok, werd opgevolgd door een interimmer die ook weer werd opgevolgd door een interimmer en ook die op zijn beurt. De situatie waar ik in belandde was daarmee een geheel andere dan die waarop ik was afgekomen. Mooie opbouwende samenwerking aan een toekomst was vervangen door crisismanagement en een slangenkuil, waarin de sterkste overleeft, maar ten koste van wat?

Zelf raakte ik daardoor ook uit balans. Het werk was niet meer leuk, zette spanning op mij, mijn relatie en mijn gezin en ik merkte bij mezelf steeds meer aversie tegen mijn werk en werkomgeving. Ik kreeg sombere gedachten en raakte in de put.

Na wat maanden in die put hebben wij een besluit genomen, mijn vrouw en ik. We hebben ons boeltje opgepakt, zijn terugverhuisd naar de plek waar we vandaan kwamen en hebben beide een andere baan gezocht. Voor mij was dat een baan die (weer) beter paste bij waar ik goed in ben: verbinden van puntje aan paaltje. Het leven in een slangenkuil ging me slecht af en nu ik weer terugkeerde in een omgeving waar de neuzen dezelfde kant op stonden, kon ik ook mijn ding weer doen. Het vuur keerde in mij terug en ik fleurde weer helemaal op, vervuld van trots over het bereikte resultaat van een kloek besluit.

Zo kan een mens in zijn of haar leven bijna ongemerkt van het padje raken. Dingen lopen zo en als je maar even niet goed oplet, bevind je je in een situatie waarin het niet meer lekker loopt, je onvrede groeit, vaak niet eens bewust. Langzamerhand raak je steeds verder af van je authentieke kracht en energie. En als dat maar lang genoeg duurt, leidt het tot allerlei kwaaltjes en klachten en later kan je er burn-out van raken. Terwijl het ooit zo mooi begon met een baan die je paste als een jas en een fijne privésituatie, kan het leven zo zijn loop nemen en raak je langzamerhand uit koers. En kom je op een plek waar je eigenlijk nooit had willen zijn.

Luisteren naar signalen van je lichaam kan je wellicht helpen. Daarover worden veel tips gegeven op internet en door coaches. Mensen die dat luisteren lastig vinden en niet of nauwelijks doen, die raken uiteindelijk burn-out. Mensen met burn-out hebben vrijwel altijd een blinde vlek, waardoor ze hier belanden. Dan leer ik ze kennen. Zij hadden kennelijk een wat hardere leerschool nodig, maar ik kan ze geruststellen: uiteindelijk leren zij hoe ze de betere versie van zichzelf kunnen worden. Het daarmee mogen feliciteren van mensen die zich in eerste instantie beroerd voelen, dat blijft prachtig om te doen!

Meer info: www.thbc.nl

Stop ermee!

Ik ken een prachtig satirisch filmpje over een coach. Hij helpt mensen in uiterst korte tijd met een zeer effectieve methode van angsten en storend gedrag af. Het filmpje en de methode hebben een treffende naam: STOP IT!

Ken jij ook van die mensen die ergens van af willen komen? Van kilo’s, van het roken, van teveel zitten, noem het maar op? Of die al heel lang een coach hebben, daarmee de ernst van hun probleem onderstrepen en ondertussen steeds meer aan dat probleem vast komen te zitten?

Als burn-out-coach heb ik de luxe dat mijn klanten geen keuze hebben: zij werken zich van hun burn-out af doordat er voor hen geen alternatief is. Slechter dan het met ze gaat kan het immers niet worden, alleen maar beter. En dan maar meteen de betere versie van jezelf worden, waarom niet? Zij gooien altijd het roer echt om. Maar voor mensen die vrijwillig hun gedrag willen veranderen ligt het soms lastig. Soms is het ook zo fijn om tegen mensen te kunnen zeggen dat je al zo lang zo vecht tegen die kilo’s, die sigaretten, die alcohol, je verleden, je boosheid, je verdriet en de gewoonten die je soms al je hele leven hebt. Slachtoffer zijn kan erg comfortabel en vertrouwd voelen.

Regelmatig merk ik dat mensen zijn vergeten dat ze ook vandaag kunnen besluiten dat hun leven anders gaat verlopen dan de richting die het tot nu toe op gaat. En het dan gewoon anders gaan doen. Dus stoppen, nu, met gedrag waar je van af wilt.

Een mens bestaat voor een groot deel uit gedachten. Je bent wie je denkt te zijn. Wie denkt een loser te zijn, wordt een loser. Wie van zichzelf vindt dat hij een mislukkeling is, wordt dat ook. Echter gedachten over jezelf kan je vervangen door andere gedachten. Klinkt eenvoudig, is ook eenvoudig. Je moet er echter maar op komen! Het filmpje dat ik in het begin aanhaalde is grappig bedoeld, maar er zit beslist een grote kern van waarheid in: oud gedrag kan je vaak ook gewoon stoppen. Zeker als je trainer/coach het je opdraagt.

Prettige gedachte, toch?

Vrouw

Als ze iets te laat binnenkomt verontschuldigt ze zich. Ze kon zich vanmorgen niet heel snel losrukken van haar gezin en vertrok daardoor te laat naar de training. De training gaat over hoe je jezelf verhoudt tot anderen en tot je werk. Ze heeft er in de ochtendspits een eind voor gereisd. Ze wil dit graag, weet dat ze gaat leren. Haar baas, een grote financiële instelling, betaalt de training.

Bijna op fluisterniveau, als een muisje, introduceert ze zich in de groep. Haar blik is aftastend, alsof ze telkens toetst hoe het valt wat ze zegt. Maar ook heeft ze iets vastberadens. Want ze weet ergens al wat ze telkens maar weer doet: ze vervult bijna als vanzelf en zonder vragen behoeftes van anderen. En nu wil ze toch echt een keer haar eigen behoeftes honoreren. Maar hoe? In vredesnaam, hoe doe je dat? Burnout is ze (nog?) niet, maar moe wel, moe ….!

In de oefeningen gaan we diep. Waarom doen we wat we doen? Wat drijft ons? Wat hoort bij ons en wat juist niet? En …. waar zijn we van onze plek afgegaan? Zijn we dingen gaan doen voor of zelfs van een ander?

De training beslaat alles bij elkaar uit meerdere dagen. Langzaam valt bij haar het kwartje: Telkens weer doet ze wat anderen haar vragen, bijna als vanzelf. Aan een half woord heeft ze genoeg; ze is al meteen aan het doen wat de ander, collega of echtgenoot of kind, nodig heeft. Maar wat wil ze zelf? Waar heeft zij zelf behoefte aan? Ze kan de vraag niet eens meer beantwoorden ….

Ze gaat uiteindelijk naar huis met afspraken voor zichzelf. Zo heeft ze met zichzelf afgesproken dat ze zich elke dag even zal afvragen wat ze zich die dag kado mag geven: mag iets kleins zijn of iets groots, mag een momentje-voor-haarzelf zijn of een echt fysiek kado, maar zo leert ze zich af te vragen wat ZIJ eigenlijk wil. En gaat ze bijna als vanzelf begrenzen wat ze voor anderen doet.

Als ik haar maanden later tegenkom zie ik een krachtige, energieke vrouw, die rechtop staat en trots uitstraalt. Haar haar zit anders, ze kleedt zich met zorg. Ze heeft aan zichzelf geschaafd en geboetseerd en heeft gemerkt dat ze er voor anderen zelfs nog beter kan zijn door aan zichzelf te denken. Met blijheid kijkt ze terug op de training. En haar werkgever ook …