De spijker op z’n kop raken!

De spijker op z’n kop raken. Dat is wat wij willen als we duidelijk maken wat ons bedrijf onderscheidt van anderen. 

 

Het wemelt van de burnout-coaches. Dus is het belangrijk bedrijfsartsen en casemanagers duidelijk te maken waarom ze nou juist voor ons moeten kiezen. Waarin zijn wij echt anders?

 

 

 

Gisteren hebben we dit nog eens samen aangescherpt. The Human Battery Company is eigenlijk een ontwerper. Een ontwerper die telkens weer maatwerk bouwt voor werknemers die burnout zijn geraakt. Wij hebben geen keurslijf van een standaardmethodiek of –aanpak, maar we stippelen elke keer een aparte marsroute uit die past bij de mens die we voor ons hebben. Daarbij hebben we alle gereedschappen beschikbaar, dus raken we spijkers op de kop, maar schroeven we ook vast wat los kwam te zitten en schuren we rafelranden piekfijn glad. Multidisciplinair en integraal, zo mag ons aanbod met recht worden genoemd!

 

We hebben onze aanpak gebouwd op ervaring met al meer dan 1.000 mensen die hun burnout overwonnen. Bewezen effectief dus. In gemiddeld 2½ maanden zijn onze cliënten weer 100% topfit aan het werk. En als het toch wat langer duurt: wij gaan door tot het klaar is en de cliënt tevreden. Zonder meerkosten.

 

Op die manier mensen verder brengen, dat is onze passie!

Het gas erop, maar ook eraf!

Deze week bij de hardloop-baantraining beleefde ik een mooie metafoor voor het werkzame leven. De kern van de training bestond uit 10 x 400 meters, dat is precies een ronde op de atletiekbaan, als je de binnenbochten loopt. Telkens moest er 1 ronde rustig (75% van maximaal) worden gelopen en daarna een ronde 100%, dus in hoog tempo.

In mijn leven ben ik al van vrij veel loopgroepen en verenigingen lid geweest en in vrijwel elke groep is er wel iemand – of 2 iemanden – die de snelle en de langzamere intervallen in vrijwel hetzelfde tempo loopt.  Meestal een veteraan, die al heel lang loopt, en die zich in die jaren een tempo heeft aangemeten dat kennelijk vertrouwd is en waarin hij wel lijkt “vastgeroest”. Ook nu weer liep ik deze loopvriend in de snelle intervallen op het eind voorbij en liep hij in de rustige tempo’s van me weg.

Je snapt al wat er dan gebeurt. Door in de rustig bedoelde rondjes te snel te lopen, geen gas terug te nemen, herstel je niet genoeg voor de sneller bedoelde rondjes en ontwikkel je dan te weinig vaart. Je leert je lijf eenzelfde tempo te lopen en op den duur kan je nauwelijks nog sneller gaan. Rust nemen in de rustige rondes – want dan mag dat! – is voor deze loopcollega een uitdaging.

In het normale leven kan je dit ook maar beter doen: rust nemen als het kan en af en toe bewust het gas eraf. Zodat je daarna weer 100% kan gaan!

Balanceren

De verwachting was een prachtige hervatting van de samenwerking tussen mijn baas en mij. Ik als Hoofd Communicatie, hij als CEO. We hadden enkele jaren samengewerkt, toen hij vertrok naar eenzelfde soort onderneming in een geheel ander deel van het land. Aanvankelijk volgde ik hem niet meteen; de tijd was nog niet rijp. Twee jaar later was die wel rijp, en ik verkaste met mijn gezin naar het andere landsdeel, me verheugend op het opnieuw vruchtbaar en inspirerend samenwerken met mijn  oude – en nieuwe – baas.

Op de dag van mijn verhuizing belde hij me op. Hij kondigde zijn vertrek aan en van onze geplande samenwerking zou niet meer zoveel komen. Dus hij vertrok, werd opgevolgd door een interimmer die ook weer werd opgevolgd door een interimmer en ook die op zijn beurt. De situatie waar ik in belandde was daarmee een geheel andere dan die waarop ik was afgekomen. Mooie opbouwende samenwerking aan een toekomst was vervangen door crisismanagement en een slangenkuil, waarin de sterkste overleeft, maar ten koste van wat?

Zelf raakte ik daardoor ook uit balans. Het werk was niet meer leuk, zette spanning op mij, mijn relatie en mijn gezin en ik merkte bij mezelf steeds meer aversie tegen mijn werk en werkomgeving. Ik kreeg sombere gedachten en raakte in de put.

Na wat maanden in die put hebben wij een besluit genomen, mijn vrouw en ik. We hebben ons boeltje opgepakt, zijn terugverhuisd naar de plek waar we vandaan kwamen en hebben beide een andere baan gezocht. Voor mij was dat een baan die (weer) beter paste bij waar ik goed in ben: verbinden van puntje aan paaltje. Het leven in een slangenkuil ging me slecht af en nu ik weer terugkeerde in een omgeving waar de neuzen dezelfde kant op stonden, kon ik ook mijn ding weer doen. Het vuur keerde in mij terug en ik fleurde weer helemaal op, vervuld van trots over het bereikte resultaat van een kloek besluit.

Zo kan een mens in zijn of haar leven bijna ongemerkt van het padje raken. Dingen lopen zo en als je maar even niet goed oplet, bevind je je in een situatie waarin het niet meer lekker loopt, je onvrede groeit, vaak niet eens bewust. Langzamerhand raak je steeds verder af van je authentieke kracht en energie. En als dat maar lang genoeg duurt, leidt het tot allerlei kwaaltjes en klachten en later kan je er burn-out van raken. Terwijl het ooit zo mooi begon met een baan die je paste als een jas en een fijne privésituatie, kan het leven zo zijn loop nemen en raak je langzamerhand uit koers. En kom je op een plek waar je eigenlijk nooit had willen zijn.

Luisteren naar signalen van je lichaam kan je wellicht helpen. Daarover worden veel tips gegeven op internet en door coaches. Mensen die dat luisteren lastig vinden en niet of nauwelijks doen, die raken uiteindelijk burn-out. Mensen met burn-out hebben vrijwel altijd een blinde vlek, waardoor ze hier belanden. Dan leer ik ze kennen. Zij hadden kennelijk een wat hardere leerschool nodig, maar ik kan ze geruststellen: uiteindelijk leren zij hoe ze de betere versie van zichzelf kunnen worden. Het daarmee mogen feliciteren van mensen die zich in eerste instantie beroerd voelen, dat blijft prachtig om te doen!

Meer info: www.thbc.nl