Vrouw

Als ze iets te laat binnenkomt verontschuldigt ze zich. Ze kon zich vanmorgen niet heel snel losrukken van haar gezin en vertrok daardoor te laat naar de training. De training gaat over hoe je jezelf verhoudt tot anderen en tot je werk. Ze heeft er in de ochtendspits een eind voor gereisd. Ze wil dit graag, weet dat ze gaat leren. Haar baas, een grote financiële instelling, betaalt de training.

Bijna op fluisterniveau, als een muisje, introduceert ze zich in de groep. Haar blik is aftastend, alsof ze telkens toetst hoe het valt wat ze zegt. Maar ook heeft ze iets vastberadens. Want ze weet ergens al wat ze telkens maar weer doet: ze vervult bijna als vanzelf en zonder vragen behoeftes van anderen. En nu wil ze toch echt een keer haar eigen behoeftes honoreren. Maar hoe? In vredesnaam, hoe doe je dat? Burnout is ze (nog?) niet, maar moe wel, moe ….!

In de oefeningen gaan we diep. Waarom doen we wat we doen? Wat drijft ons? Wat hoort bij ons en wat juist niet? En …. waar zijn we van onze plek afgegaan? Zijn we dingen gaan doen voor of zelfs van een ander?

De training beslaat alles bij elkaar uit meerdere dagen. Langzaam valt bij haar het kwartje: Telkens weer doet ze wat anderen haar vragen, bijna als vanzelf. Aan een half woord heeft ze genoeg; ze is al meteen aan het doen wat de ander, collega of echtgenoot of kind, nodig heeft. Maar wat wil ze zelf? Waar heeft zij zelf behoefte aan? Ze kan de vraag niet eens meer beantwoorden ….

Ze gaat uiteindelijk naar huis met afspraken voor zichzelf. Zo heeft ze met zichzelf afgesproken dat ze zich elke dag even zal afvragen wat ze zich die dag kado mag geven: mag iets kleins zijn of iets groots, mag een momentje-voor-haarzelf zijn of een echt fysiek kado, maar zo leert ze zich af te vragen wat ZIJ eigenlijk wil. En gaat ze bijna als vanzelf begrenzen wat ze voor anderen doet.

Als ik haar maanden later tegenkom zie ik een krachtige, energieke vrouw, die rechtop staat en trots uitstraalt. Haar haar zit anders, ze kleedt zich met zorg. Ze heeft aan zichzelf geschaafd en geboetseerd en heeft gemerkt dat ze er voor anderen zelfs nog beter kan zijn door aan zichzelf te denken. Met blijheid kijkt ze terug op de training. En haar werkgever ook …